سلام

قسمتهایی از ویژه نامه بازتاب مدیریت (گاهنامه علمی انجمن مدیریت دانشگاه پیام نور مراغه):

سر مقاله

نویسنده:یاسر رجائی

جایگاه انجمن های علمی در دانشگاه

 بی شک رسالت اصلی هر دانشگاهی مباحث علمی و عالم پروری است. و هر شخص حقیقی و حقوقی که در این مجموعه قرار می گیرد باید آنرا وظیفه اصلی خود بداند. از آنجائیکه رهبر معظم انقلاب جنبش نرم افزاری و نهضت تولید علم را از آحاد جامعه علی الخصوص از ما دانشگاهیان خواستار شده اند؛ لذا ما دانشگاهیان موظفیم با تمام نیرو سعی و تلاش دسته جمعی کنیم تا ایرانی آبادتر را داشته باشیم. ولی باید دید مکان و فضایی که بتواند سه رأس مثلث استاد، دانشجو و مسئولین را به هم مرتبط کند کجاست؟

آری بی تردید تشکلات علمی علی الخصوص انجمن های علمی دانشجویی مکانی برای تبادل افکار، نخبه پروری و تولید علم دردانشگاه است.

با توجه به سیستم نیمه حضوری و کتاب محوری دانشگاه پیام نور با وجود جمع کثیری از جوانان در حال تحصیل این دانشگاه متاسفانه ساده و برخی اوقات بسیار تنگ نظرانه به انجمن های علمی نگریسته می شود. به دلیل نبود فضای مناسب، برنامه ریزی مدون از سوی مسئولین و روش کاسبکارانه برخی از اساتید حتی با وجود دانشجویان راغب، فعال و نیروهای مستعد بالقوه، آنها به انجمن ها جذب نشده و استعدادشان به نحو احسن شکوفا نمی گردد که این امر ضرری جبران ناپذیری در بلند مدت خواهد داشت.

باید این فکر از سرمان خارج شود که دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد علم پژوه و دانشجوی واقعی می شود و در دوران کارشناسی اولویت های دیگری دارد که اگر هم اینطور باشد باید اصلاح گردد. فارغ التحصیل که4 سال درس خوانده دیگر باید یک کارشناس به تمام معنا باشد ولی متاسفانه دیده می شود فارغ التحصیل دانشگاه از مبانی تحقیق و پژوهش هیچ نمی داند. چرا؟ چون هیچ مکان و فضای فعالی در این خصوص وجود ندارد و دانشجو نیز مجبور است دوران دانشجویی خود را به امور دیگری که مشکل ساز نیز هستند بپردازد. در منظر این نوع دانشجو دانش آموز به دانشجو و معلم به استاد تغییر نام یافته است.

البته دانشگاه پیام نور مراغه هم از این امر مستثنی نبوده و حتی شاید وضعی حادتر از دیگر دانشگاهها داشته باشد. عدم حمایت قاطعانه مسئولین از انجمن های علمی و حتی دلسرد کردن فعالین آنها باعث شده تا انجمن های علمی دستاورد چندانی نداشته باشند.البته در دانشگاه همواره اساتید و دانشجویان راغب، مسئولیت پذیر، پرنشاط و مستعد وجود داشته و دارد ولی با عدم مدیریت صحیح و آتی نگر، از فعالیت های خود دست کشیده و مأیوسانه منزوی گشته اند و حتی برخی اساتید نیز از تدریس در این دانشگاه منصرف شده اند. نباید در دانشگاه ملاکِ استاد و دانشجوی خوب عدم فعالیت در تشکلات علمی باشد بلکه برعکس این دید محدود کننده باید تغییر یابد و دانشجویان و اساتید بدون واهمه و با آرامش خاطر به فعالیت علمی خود بپردازند که اگر اینطور نباشد ما در آینده شاهد یک بحران علمی در دانشگاه خواهیم بود. پس مسئولین و دلسوزان جامعه دانشگاهی باید مواظب باشند تشکّلات علمی - دانشجویی با سیاست های غلط منزوی نشوند و خدایی ناکرده از راه و هدف خود  غافل نگردند.

جهت دانلود کل ویژه نامه به ادامه مطالب مراجعه نمایید